|
Notatnik duchowy bł. Honorata Koźmińskiego |
|
 |
Archiwum Warszawskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów zaprasza na konferencję naukową poświęconą Notatnikowi duchowemu bł. Honorata Koźmińskiego, która odbędzie się 18 lutego 2010 r. w godz. 11.00-15.00 w sali 316 BUW.
Wstęp wolny |
Program Konferencji:
11.00 – Przywitanie uczestników konferencji br. Grzegorz Filipiuk OFM Cap
Archiwum Warszawskiej Prowincji Kapucynów, Zakroczym
11.15 – Słowo wstępne
br. Krzysztof Lewandowski OFM Cap
Wikariusz Warszawskiej Prowincji Kapucynów, Lublin
11.30 – Przesłanie duchowe „dzienniczków duszy”
ks. prof. dr hab. Stanisław Urbański
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa
12.00 – Przesłanie Notatnika duchowego bł. Honorata Koźmińskiego
br. Grzegorz Filipiuk OFM Cap
Archiwum Warszawskiej Prowincji Kapucynów, Zakroczym
12.30 – Testament duchowy bł. Honorata jako podsumowanie jego drogi do Boga
br. dr Tomasz Płonka OFM Cap
Centrum Duchowości Honoratianum, Zakroczym
13.00 – Konserwacja Notatnika Duchowego
Małgorzata i Wiesław Faber
Pracownia Konserwacji Dzieł Sztuki, Warszawa
14.00 – Dyskusja
14.30 – Prezentacja Notatnika Duchowego
Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie
Warszawa, ul. Dobra 56/66
Sala nr 316 (III piętro)
Organizator: ARCHIWUM WARSZAWSKIEJ PROWINCJI ZAKONU BRACI MNIEJSZYCH KAPUCYNÓW
ul. O. H. Koźmińskiego 36, 05-170 ZAKROCZYM
Bł. Honorat Koźmiński (16 X 1829 – 16 XII 1916) przyszedł na świat w Białej na Podlasiu. Na chrzcie otrzymał imiona: Florentyn, Wacław, Jan, Stefan. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Białej, a gimnazjum ukończył w 1844 r. w Płocku. Jesienią 1844 r. rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1846 r., posądzony o spisek przeciwko Rosji, został uwięziony w Cytadeli Warszawskiej. Przeżywał wówczas ogromny bunt przeciw Bogu i Kościołowi. Bluźnił, nie modlił się, a nawet innych odciągał od wiary. Więzienie stało się miejscem odzyskania wiary w Boga. W marcu 1847 r. został zwolniony z więzienia. Wstąpił do Zakonu Kapucynów. Nowicjat odbył w Lubartowie, studia w Lublinie, a święcenia kapłańskie otrzymał w 1852 r. w kościele św. Krzyża w Warszawie. W klasztorze warszawskim zapisał się jako wspaniały kaznodzieja, organizator tercjarstwa i kierownik duchowy. Duszpasterstwo kapucynów w Warszawie przerwała kasata po Powstaniu Styczniowym. W grudniu 1864 r. zostali przewiezieni do Zakroczymia. Ograniczenie działalności i brak swobody poruszania się poza klasztorem nie zgasiły zapału Honorata. Miejscem pracy stał się konfesjonał. Honorat rozpoznał w sercu wielu ludzi pragnienie życia zakonnego. Ponieważ nie można było zakładać nowych zgromadzeń i nosić habitów, powstały wspólnoty ukryte, których zadaniem było apostolstwo w różnych środowiskach społecznych. Przez 28 lat zakroczymskiego odosobnienia Honorat poświęcił się również pisaniu. Potwierdza to ogromna korespondencja oraz liczne redakcje ustaw zakonnych dla nowych zgromadzeń. Wtedy również zaczął pisać Notatnik duchowy.
W 1892 r. skasowano klasztor w Zakroczymiu. Honorat pieszo przeszedł do Nowego Miasta n. Pilicą, gdzie miał się zakończyć żywot kapucynów w Królestwie Polskim. Klasztor nowomiejski, będąc w zamyśle Rosjan grobem, stał się kolebką nowych powołań. Błogosławiony nie doczekał wolnej Polski. Zmarł 16 grudnia 1916 r. Pogrzeb stał się potwierdzeniem jego świętości. Ludzie garnęli się, by z bliska spojrzeć na człowieka, który nigdy się nie poddał, ale pozostał wierny Chrystusowi. Papież Jan Paweł II ogłosił Honorata błogosławionym 16 października 1988 r.
|
